Wrodzone wady serca to najczęstsze wady rozwojowe u noworodków – dotyczą około 1% żywo urodzonych dzieci. Wiele z nich można rozpoznać prenatalnie w badaniu USG i echokardiograficznym płodu. Wczesna diagnoza pozwala zaplanować leczenie, a niektóre wady można leczyć już w trakcie ciąży. Poród dziecka z ciężką wadą serca powinien odbyć się w szpitalu III stopnia referencyjności. Jeśli wada nie zostanie wykryta prenatalnie, niepokojące objawy to sinienie podczas płaczu lub karmienia, szybkie męczenie się przy jedzeniu, problemy z oddychaniem i słaby przyrost masy ciała.

Wrodzone wady serca to najczęściej występujące wady rozwojowe u noworodków, dotykające około 1% żywo urodzonych dzieci.

Wrodzone wady serca mogą przybierać różne formy – od niewielkich nieprawidłowości, które nie wymagają interwencji, po poważne defekty anatomiczne wymagające natychmiastowego leczenia. Najczęściej spotykane wady to ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej i przetrwały przewód tętniczy.

Diagnostyka prenatalna wad serca

Wiele wad serca można rozpoznać w okresie prenatalnym za pomocą badania USG oraz badania echokardiograficznego serca płodu. Część z nich jest widoczna już w 11-13 tygodniu ciąży.

Diagnoza wady serca w trakcie ciąży, zwłaszcza w ciężkiej postaci, pozwala na wczesne podjęcie odpowiedniego leczenia po urodzeniu. Zwiększa to szansę na przeżycie dziecka.

Niektóre wady serca mogą być leczone już w trakcie ciąży.

Poród dziecka z ciężką wadą serca powinien odbywać się w  szpitalu III stopnia referencyjności, by zapewnić mu jak najbardziej specjalistyczną opiekę.

Zdarza się, że wada wrodzona serca nie zostaje rozpoznana okresie prenatalnym.

Najważniejsze objawy wady serca u dzieci po urodzeniu to:

• Sinienie podczas płaczu lub karmienia
• Szybkie męczenie się podczas jedzenia
• Problemy z oddychaniem
• Słaby przyrost masy ciała
• Nadmierna potliwość.

Jeśli zauważysz te objawy u swojego dziecka, zgłoś się pilnie do lekarza pediatry, który zdecyduje o dalszym postępowaniu.