Podwyższony poziom TSH w ciąży wskazuje na niedoczynność tarczycy, obniżony – na nadczynność. Normy dla populacji polskiej to 0,009–3,18 mIU/l w I trymestrze, 0,05–3,44 w II i 0,11–3,53 w III. Badanie TSH powinna wykonać każda ciężarna przed 10. tygodniem ciąży. W diagnostyce chorób tarczycy stosuje się także fT4, fT3, przeciwciała anty-TPO, anty-TG i TRAb oraz USG tarczycy. Pacjentka z zaburzeniami czynności tarczycy powinna być prowadzona równolegle przez ginekologa i endokrynologa.

Stan zdrowia tarczycy u kobiety ma istotny wpływ na przebieg ciąży. Hormony tarczycy są niezbędne dla prawidłowego rozwoju ośrodkowego układu nerwowego płodu, a także płuc i kości. Niedobór hormonów tarczycy u kobiety ciężarnej może skutkować m.in. zaburzeniami w rozwoju intelektualnym dziecka.

Dlatego tak ważne jest właściwe wyrównanie zaburzeń czynności tarczycy w trakcie ciąży. O podjęciu odpowiedniego dla danej kobiety leczenia decyduje lekarz endokrynolog.

Uzyskane w trakcie ciąży wyniki badań hormonalnych czynności tarczycy, takie jak TSH, fT4 i fT3 należy odnosić do zakresów wartości referencyjnych wyznaczonych w danej populacji oraz dla poszczególnych trymestrów ciąży.

Dla populacji polskiej obowiązują następujące normy TSH w ciąży:

🔸 w I trymestrze: 0,009–3,18 mlU/l

🔸 w II trymestrze: 0,05–3,44 mlU/l

🔸 w III trymestrze: 0,11 – 3,53 mlU/l.

Podwyższony poziom TSH wskazuje na niedoczynność tarczycy. Obniżony poziom TSH świadczy o nadczynności tarczycy.

Inne badania w diagnostyce tarczycy

Do innych badań stosowanych w diagnostyce chorób tarczycy należą:

🔸 fT4, fT3

🔸 przeciwciała anty-TPO, anty-TG, TRAb

🔸 USG tarczycy.

Pacjentka ciężarna, u której stwierdza się zaburzenia czynności tarczycy powinna być prowadzona równolegle przez lekarza ginekologa i endokrynologa.