Dwunaczyniowa pępowina występuje z częstością 1 na 100 ciąż i w większości przypadków jest łagodną, izolowaną anomalią. Prawidłowa pępowina składa się z dwóch tętnic i jednej żyły – w dwunaczyniowej brakuje jednej tętnicy. W około 11% przypadków towarzyszą jej wady serca, układu moczowego, pokarmowego lub nerwowego, a także zaburzenia wzrastania płodu. Jej stwierdzenie jest wskazaniem do echokardiografii serca płodu, a przy innych nieprawidłowościach – do poszerzonej diagnostyki.

Prawidłowa pępowina jest trzynaczyniowa i składa się z dwóch tętnic oraz jednej żyły.

Budowę pępowiny ocenia się w trakcie badań USG ciąży.

Czynniki ryzyka

Do czynników ryzyka wystąpienia dwunaczyniowej pępowiny należą m.in.: palenie papierosów, przewlekłe nadciśnienie u matki, padaczka, cukrzyca przedciążowa, poczęcie metodą wspomaganego rozrodu oraz ciąża bliźniacza.

Dwunaczyniowa pępowina może nawracać w kolejnych ciążach.

W większości przypadków dwunaczyniowa pępowina jest łagodną, izolowaną anomalią, której nie towarzyszą inne nieprawidłowości. Wówczas nie ma ona wpływu na rozwój dziecka.

Kiedy potrzebna jest dalsza diagnostyka?

Niekiedy jednak mogą towarzyszyć jej:

• wady w budowie serca, układu moczowego, pokarmowego lub nerwowego (ok. 11% przypadków)
• zaburzenia wzrastania płodu  (ok. 10%)
• wady genetyczne (ok. 5%).

Jeśli dwunaczyniowej pępowinie towarzyszą inne nieprawidłowości w budowie dziecka w badaniu USG ciąży, należy rozważyć inwazyjne badanie genetyczne płodu.

Obecność dwunaczyniowej pępowiny jest również wskazaniem do badania echokardiograficznego serca płodu.